« december 2009 | Hoofdpagina | maart 2010 »

23 februari 2010

Chemelot Campus

Op maandag 22 februari bracht ik - in het kader van een evaluatiebijeenkomst over Innovation Officers - een bezoek aan MagnaMedics Diagnostics en Basic Pharma in Sittard en Geleen. Nieuwe bedrijven op Chemelot Campus, gespecialiseerd in medische diagnose materialen en producten voor gebruik in MRI-scanners. Pas bij aankomst bleek dat ik één van beide bedrijven (Basic Pharma) ruim tien jaar geleden in de opstartfase al een keertje bezocht had op in een klein pand op een bedrijventerrein in Roermond. Wat is het dan mooi om de fantastische ontwikkeling van zo'n bedrijf nu te kunnen aanschouwen!

Directeur Paul Borm van MagnaMedics lichtte toe hoe zijn bedrijf een methode heeft ontwikkeld om met uiterst kleine magnetische bolletjes medicijnen precies daar in het menselijk lichaam te brengen waar ze nodig zijn. Bob Kool van Basic Pharma liet ons trots de cleanrooms zien, waarin de medicijnen via ingenieuze methoden werden geproduceerd en verpakt. Alles vanuit een niet-steriele ruimte uiteraard, want we konden niet de cleanrooms zelf in. Cleanrooms moeten absoluut stofvrij en steriel blijven. Zelfs de mensen die er dagelijks in werken krijgen eerst een cursus hoe ze die steriliteit bewaren, tot het aantrekken van hun werkkleding toe!

Op Chemelot hebben zich in korte tijd bedrijven gevestigd die hoogwaardige kennis omzetten in hoogwaardige producten. Dat is precies was we willen op deze campus. De Innovation Officer-regeling kan hierin bijdragen door het voor MKB'ers mogelijk te maken medewerkers aan te trekken, die zich exclusief met innovatie binnen het bedrijf bezig houden. Dit project heeft in Limburg binnen twee jaar tijd geleid tot 31 Innovation Officers. Het project wordt betaald door de provincie Limburg, het LIOF, het Europees fonds EFRO en het ministerie van Economische Zaken en wordt uitgevoerd door Syntens.

Gepubliceerd door Jos Hessels om 02:25 pm | Reacties (0)

20 februari 2010

The day after...

Met bijzonder gemengde gevoelens heb ik de afgelopen dag beleefd. Gisteravond tot laat de ontwikkelingen in Den Haag gevolgd. Maar er leek geen einde aan te komen. Toen ik vanochtend om half zeven het nieuws checkte, bleek het kabinet Balkenende IV dan toch gevallen. Dat blijft een schok. Als Kamerlid heb ik immers jarenlang steun gegeven aan dit kabinet. En ook het onderwerp waarover het kabinet gevallen is – de afbouw van de Nederlandse aanwezigheid in Uruzgan – heb ik herhaaldelijk vanuit het Haagse perspectief mogen bekijken en beoordelen. En wat nog belangrijker is, ik ken de betrokkenen persoonlijk. Niet alleen de kopstukken, maar zeker ook de “gewone” Kamerleden, die ook slechts vanaf een afstandje mochten gadeslaan hoe over de toekomst van ons land, maar zeker ook hun persoonlijke toekomst werd beslist.

Om met dat laatste te beginnen: voor een Kamerlid is de tijd voorafgaand aan verkiezingen een ware hel. Niet als je minister of fractievoorzitter bent, maar als je behoort tot de grote groep, die goed functioneert als woordvoerder, maar moet vechten voor de twintig à dertig verkiesbare plaatsen achter de top, dan wachten vele weken van onzekerheid en schaduwgevechten. Welke gaten vallen er waar in de lijst? Welke regio gaat voor? Wie stopt en wie komt er nieuw op de lijst? Logica en ratio lijken erg ver weg; je gaat als een jojo door de conceptlijst op en neer. Het is mijzelf drie achtereenvolgende keren gelukt om op een verkiesbare plaats terecht te komen, maar ik bewaar aan deze processen alles behalve goede herinneringen. Ik wens alle oud-collega’s (van welke partij dan ook) veel sterkte toe in de komende weken.

Wat belangrijker is: had de val van het kabinet voorkomen kunnen en moeten worden? Het antwoord op deze vraag is helder en duidelijk: JAZEKER! Nederland krabbelt juist op uit een diepe economische crisis. Het is nu alle hens aan dek. Op zo’n moment laat je geen kabinet vallen. En stuur je zeker niet doelbewust aan op de val van een kabinet.

Dat laatste is wat Wouter Bos gedaan heeft. Nadat hij enkele dagen eerder nog akkoord was gegaan met het vragen van een officieel verzoek aan de NAVO voor een hernieuwde inzet in Afghanistan en met het objectief bestuderen van alle opties, kwam hij volstrekt onverwacht – nota bene bij de uitgang van het ministerie van Algemene Zaken – aan de pers vertellen dat hij één belangrijke optie uitsloot. Hij wist dat hij hiermee het kabinet zou opblazen en maakte de oorlog in Afghanistan hiermee tot campagneonderwerp nummer één. Dat is in Nederland nog nooit vertoond en is volstrekt verwerpelijk. Wij hebben juist een traditie van zorgvuldige afwegingen rond militaire operaties. Ook nu had dat zonder problemen gekund, maar de halsstarrige houding van de PvdA maakte een inhoudelijke discussie helaas onmogelijk. De geveinsde verbazing van Bos over de brief van de secretaris generaal van de NAVO werd al in het Kamerdebat van donderdag keihard gelogenstraft.

Een andere vraag: Had de PvdA tenminste inhoudelijk gelijk (moeten de Nederlandse troepen in augustus 2010 terug uit Uruzgan)? Deze vraag is moeilijker te beantwoorden. Zeker voor mij. Insiders weten dat ik één van de allerlaatsten in de CDA-fractie was, die destijds “om” gingen en vóór verlenging van de Uruzgan missie waren. Juist het besluit om in 2010 terug te trekken, was een belangrijke reden om uiteindelijk in te stemmen. Maar we moeten wel reëel zijn: we leven in een andere tijd, ook wat betreft Afghanistan. VS-president Bush is vervangen door de – door links zo bejubelde – president Obama. Zijn strategie is geheel anders. In Irak heeft deze strategie tot succes geleid. Nu wordt deze strategie overgeheveld naar Afghanistan. In het kader van de Obama-strategie wordt het hernieuwde verzoek aan Nederland gedaan. En – voor alle duidelijkheid – het is geen verzoek voor een nieuwe missie, maar voor een vertraagde afbouw met aansluitend een opleidingsmissie. Als je zo’n verzoek niet bij je overwegingen wilt betrekken, dan sluit je je ogen voor al het goede werk dat Nederlanders in Uruzgan hebben gedaan en zijn die 21 Nederlandse mannen daar voor niks gevallen. Dát is iets wat ik – als mede-verantwoordelijke voor hun uitzending – zeker niet kan verantwoorden.

Tenslotte: alle waardering voor de Christenunie. We wisten al dat het een afgewogen en fatsoenlijke partij was en dat hebben ze de afgelopen dagen laten zien. Ook de CU stemde vóór de motie om terug te trekken uit Uruzgan. Maar deze partij weet haar verantwoordelijkheid te nemen en stemde in met een onderbouwde en afgewogen discussie over het einde van de missie. Jammer dat ze waarschijnlijk na de verkiezingen (en de te verwachten democratische chaos daarna) niet meer tot een nieuw kabinet zullen toetreden.

Jos Hessels

Gepubliceerd door Jos Hessels om 07:26 pm | Reacties (0)

18 februari 2010

Workshop innoveren

Net terug van een skivakantie in de Dolomieten en meteen een stapel post doorgenomen. Ik moet glimlachen als ik een stuk lees over het succes van de workshops innovatie onder leiding van creativiteitsgoeroe Sjra Puts uit Swalmen. Glimlachen omdat - toen we er mee begonnen afgelopen najaar - er meteen een kritisch stukje over in de krant stond. Dat de overheid zich niet moet bemoeien met innovatie, was de conclusie van dat artikel. Dat deden en doen we overigens niet. We leven niet in een communistisch heilstaat. De Provincie Limburg faciliteert alleen. Niks meer en niks minder. Innoveren moeten de ondernemers zelf doen. En dat doen ze ook. Tijdens de workshops worden ondernemers uitgenodigd onlogische verbindingen te maken. ‘Forced Connections’ zoals Sjra dat in goed Nederlands noemt. Door die werkwijze ontstaan nieuwe producten en diensten. Zoals een boer die nu samen met DSM een nieuwe kunstmest gaat bedenken uit stoffen die voorheen werden weggegooid. Of een suikerbietenverwerker die bloempotjes van bietenpulp gaat maken; een arbeidscoach die een nieuw standaard normcijfer voor fysieke en geestelijke gesteldheid gaat ontwikkelen; een papierfabrikant die zijn producten intelligent gaat maken en gaat inzetten voor de diepvriesindustrie; een ondernemer die met slimme camerasystemen supermarkten, discotheken en banken gaat beveiligen, een timmerbedrijf dat met plastic gaat werken, een systeem om snel zelf marktonderzoek te doen en ga zo maar door. Het werkt dus wel degelijk. Ik denk dat ik die journalist maar eens uitnodig om mee te doen aan een van de volgende workshops.

Gepubliceerd door Jos Hessels om 02:32 pm | Reacties (0)