« maart 2010 | Hoofdpagina | juni 2010 »

05 mei 2010

Een pelgrimage van twee dagen

Ik houd er niet zo van mijn vakantie te onderbreken. Hard werken is een deugd, maar op zijn tijd ontspannen is al sinds de vroegste kerkvaders voorgeschreven om juist door het jaar heen optimaal te kunnen presteren. Toch heb ik dit keer – zeker met het oog op die kerkvaders – graag mijn vakantie in Toscane onderbroken om twee dagen de ruim 400 Limburgse pelgrims in Rome te vergezellen.

Deze grote groep provinciegenoten is, samen met onze beide bisschoppen mgr. Wiertz en mgr. De Jong, dezer dagen in Rome om daar het 450 jarig jubileum van ons bisdom Roermond te vieren. Ze hebben een druk programma, waarbij elke dag meerdere kerken bezocht worden en het geloof én onze provincie worden uitgedragen. Het provinciebestuur was uitgenodigd om acte de présence te geven en ik heb deze rol graag ingevuld.

Brigitte en ik zijn op dinsdag 4 mei vanuit Florence met de trein naar Rome gereisd. Het aanreizen op deze dag was niet zonder reden. Op deze dag van de nationale dodenherdenking zou immers in de Sint Jan van Lateranen een speciale vesperviering plaatsvinden, waarin de herdenking van de slachtoffers van het fascisme een hoofdrol zou spelen. Dit kwam helemaal uit. Als in de belangrijkste kerk van Rome 400 provinciegenoten eerst twee minuten stilte in acht nemen en daarna uit volle borst het eerste en zesde couplet van het Wilhelmus zingen, dan lopen je - als geboren Maastrichtenaar - de sjevroaje over je rug.

De woensdag was nog indrukwekkender. ’s Ochtends vroeg troffen we ons bij het Sint Pietersplein. Zoals dat in Rome hoort, bleek uiteindelijk niks geregeld voor de algemene audiëntie van de Paus. Maar een bisschop doet dan wonderen. En twee bisschoppen al helemaal! Zonder één controle wisten de beide monsignori ons tot op het genodigdenpodium naast het spreekgestoelte van de Paus te krijgen. Vooral de opmerking van mgr. Wiertz bij elke controlepost (“famiglia”, verder reikt zijn Italiaans niet!) ontlokte bij mij de opmerking dat ik altijd al gedroomd had van een echte Heeroom, maar dan ook nog een bísschop…!

Enkele minuten later kwam de overtreffende trap: samen met jubileumcommissievoorzitter Theo Bovens mocht ik namen de Limburgers de Paus persoonlijk begroeten. Één van de hoogtepunten in mijn leven. Het is een bijzondere gewaarwording om de leider van zo’n anderhalf miljard mensen persoonlijk de hand te schudden en dan te bemerken dat hij werkelijk geïnteresseerd is in wat je zegt. Paus Benedictus XVI is een aardige, toegankelijke man, die precies weet waar Limburg ligt en wat er gebeurt. Hij is immers meer dan tien jaar lang lid geweest van het bestuur van het grootseminarie Rolduc. Ik heb hem de hartelijke groeten overgebracht namens het provinciebestuur van Limburg en u krijgt allemaal de groeten terug.

">

De mooie dag werd afgesloten met een lunch samen met de beide bisschoppen, de voorzitter van het jubileumcomité en de ambassadeur bij de Heilige Stoel. Voor ons het einde van twee mooie dagen in Rome.
We zijn nu weer terug op onze vaste stek in Toscane en zien de beelden van de gebeurtenissen tijdens de dodenherdenking in Amsterdam. Wat jammer dat één gek zo’n belangrijke bijeenkomst kan afbreken. Wij denken daardoor juist met nóg meer respect terug aan onze ervaring in Rome.

Gepubliceerd door Jos Hessels om 10:24 pm | Reacties (1338)

03 mei 2010

Op bezoek bij de gastronomische universiteit van Slowfood in Pollenzo met vlnr gedeputeerde van de provincie Turijn Alessandra Sartorio, Slowfood-oprichter en voorzitter Carlo Petrini, Jos Hessels en Jan Kamsma, adviseur van de provincie.

Gepubliceerd door Jos Hessels om 02:30 pm | Reacties (6102)

Coniglio Grigio

In de laatste dagen van april bezocht ik – met een kleine Limburgse delegatie – de regio Piemonte, met als uitvalsbasis Turijn. Een driedaags bezoek met een overvol programma, maar zeker een aantrekkelijk thema: topgastronomie.
Al in de eerste weken na mijn aantreden als gedeputeerde maakte ik kennis met het brede spectrum van initiatieven rond de Limburgse streekproducten. Ik miste echter in al deze verschillende projecten de samenhang, een gezamenlijke visie. De vraag “wat is de identiteit van het Limburgse streekproduct?” werd nergens beantwoord. Bovendien was de samenhang tussen streekproduct en toerisme ver te zoeken.
We zijn dus gaan zoeken naar een referentieregio. Een regio, die net als Limburg beschikt over uitstekende streekproducten, die een prachtig landschap weet te combineren met industriële bedrijvigheid en waar top-restaurants en prachtige hotels garant staan voor het grote genieten van de geneugten des levens. Maar zeker ook een regio, waar juist de nadruk op deze topgastronomie ertoe leidt dat de basis van streekproducenten, eenvoudige – maar kwalitatief goede – eetgelegenheden en kleine – maar zeer aangename – verblijfsaccommodaties meegezogen wordt in de goede naam van het gebied.
Die referentieregio hebben we gevonden in Piemonte. Deze regio in het noorden van Italië is bekend van de Barolo en de truffel, maar ook van Fiat en het mooie glooiende landschap in de Langhe en de Roero. Er zijn zeer luxe hotels en restaurants, maar je kunt er uitstekend genieten in de vele kleinschaligere agriturismi en trattorie. Piemonte is bovendien de bakermat van de wereldberoemde Slowfoodbeweging. Een ontwikkeling à la Slowfood is feitelijk wat Limburg nodig heeft: het creëren van een predicaat, maar ook van gedeelde trots voor het streekproduct. Daarnaast een slimme vermarkting van de streekproducten en het succesvol organiseren van de producenten en verwerkers. Tenslotte een gecoördineerd optreden van de producenten van streekproducten, de toerisme-organisaties én de overheden.
Netto waren we slechts twee dagen in Turijn en omgeving. Eigenlijk veel te kort. Maar de intensiteit van het programma (om 01.00 uur terug in het hotel en om 7.00 uur alweer vertrekken!) en de kwaliteit van de werkbezoeken konden toch een goede indruk van de piemontese aanpak geven. De uitstekende organisatie door Alessandro Avataneo (verbonden aan de gastronomische universiteit van Pollenzo, schrijver van boeken en maker van films over de regio én verbonden aan Slowfood) stond garant voor interessante gesprekspartners en beeldbepalende bezichtigingen.
Bijzonder waardevol waren de gesprekken met Slowfood-oprichter (en nog steeds voorzitter) Carlo Petrini en met zijn uitvoerend directeur. Ruim een uur spraken we met Petrini, terwijl maximaal tien minuten was afgesproken en hij niet bekend staat voor zijn toegankelijkheid voor de vele buitenlanders, die Slowfood bezoeken. Opmerkelijk detail: Petrini spreekt geen Engels, maar wel goed Frans. En dan komt het goed van pas als je een paar woorden over de grens spreekt!
Nog zo’n aardigheidje: de gedeputeerde voor economie van de provincie Turijn, Alessandra Sartorio, was de eerste avond onze gast. Toen ze de rest van ons programma hoorde, bood ze spontaan aan om ons de volgende dag te vergezellen. Een goede relatie tussen beide provincies - één van de belangrijkste doelen van de reis – was daarmee bezegeld.
Waar we nog meer geweest zijn? Bij de burgemeester van Alba bijvoorbeeld, die een wereldvermaarde wijnschool binnen zijn gemeentegrenzen heeft. Of professor Luciano Bertello, directeur van de Enoteca Regionale del Roero in Canale, die al samenwerkt met de Duitse wijnstreek Pfalz en op zoek is naar een derde wijnregio om zodoende EU-subsidies te kunnen krijgen. Limburg is zijn eerste keus. Of het ronde tafelgesprek, met delegaties van Kamer van Koophandel en het regionale departement landbouw. Of de streekproductenmarkthal Eataly, die model staat voor veel markten over de gehele wereld.
Alle ervaringen zullen verwerkt worden in een uitgebreide rapportage, die uiteindelijk de basis zal zijn van een plan van aanpak voor de ontwikkeling van Limburg tot het “Piemonte van het Noorden”.
Tenslotte de titel van dit blog: “Coniglio Grigio”, oftewel “Grijs Konijn”. Voor mij staat dit na de afgelopen dagen model voor de trots van een regio voor zijn streekproducten. Welke Limburger zou vol trots kunnen spreken over een grijs konijn, alleen maar omdat het vlees ervan zo goed smaakt en er toevallig veel van voorkomen in de regio? De piemontees vertelt zodanig enthousiast over dit dier, dat het water je in de mond loopt. Hoe je van een grijze muis (of konijn) een topproduct kunt maken…!

Gepubliceerd door Jos Hessels om 02:27 pm | Reacties (8471)