« Statenvergadering (75-2005) | Hoofdpagina | Eurotop (77-2005) »

17 december 2005

Herdenking ‘40 jaar na de mijnsluiting’ (76-2005)

‘Glück auf! Glück auf! Der Steiger kommt! Und er hat sein helles Licht bei der Nacht schon angezündt’, zingen de gelegenheidskoren van St. Caecilia en St. Pancratius bij aanvang van de herdenkingsdienst in een overvolle St. Pancratiuskerk in Heerlen. Mgr. F. Wiertz is de hoofdcelebrant. Het is een gedenkwaardige dienst die ons 40 jaar mee terug neemt in de tijd, toen trots, hard werken, gemeenschapszin, kerk en samenleving nog dicht bij elkaar hoorden. Een verlangen naar deze tijd maakt zich voor een moment meester van alle aanwezigen. Mgr. Wiertz, zelf geboren en getogen in de Oostelijke Mijnstreek, houdt een bijzondere preek en spreekt over de zoektocht naar een nieuw evenwicht tussen de kerk en de Limburgse samenleving. Hij memoreert hoe vele mijnwerkers na hun werk de ‘vroegmis’ bezochten, met het gruis nog in de ogen en de ‘pungel’ als steun in de rug, iets dat het voorstellingsvermogen van de jongere generaties te boven gaat.

Na de herdenkingsdienst gaan we in optocht naar het Royal Theater. Oud-mijnwerkers voorop en minister De Geus, minister Van der Hoeven, vele kamerleden, gedeputeerden en burgemeesters uit de mijnstreken achteraan. Vervolgens vindt een sobere herdenking plaats. Limburgers vieren liever dan dat ze herdenken. Oud-mijnwerkers nemen het woord. Wiel Friedrichs (oud-voorzitter FNV) en Sjeng Kremers (oud-gouverneur) gaan in debat. Herinneringen aan toen krijgen de overhand. De trots van toen - ‘Parkstad mijn streek’ - zou wellicht ook nieuw perspectief kunnen brengen voor het huidige Parkstad. Heerlenaar en chronogrammenschrijver D.W. Jacobs maakte een treffend bidprentje: ‘Uit het oog, niet uit het hart, oude helden, hier en nu bijeen gebracht’… Het is zeker niet de laatste keer geweest dat de aankondiging van de mijnsluiting wordt herdacht.

LSO
Ik beschouw het als een bijzondere eer geïnstalleerd te worden als beschermheer van het Limburgs Symphonie Orkest. Van de directeur krijg ik daartoe in een bomvol Vrijthoftheater een dirigentenstokje aangereikt. Ik ga niet de ‘eerste viool’ spelen of de plaats innemen van dirigenten, maar daar waar nodig zal ik het oudste nog bestaande symfonieorkest in Nederland met raad en daad bijstaan. Ed Spanjaard is nu de artistieke motor van het orkest. Het LSO heeft daarmee een nationale en internationale uitstraling gekregen zonder de band met de regio te verliezen. Op deze Mahler-dag in Maastricht voert het LSO ‘Das Lied von der Erde’ uit. Dit werk van de romanticus Gustav Mahler vormt samen met de negende symfonie een absoluut hoogtepunt in zijn oeuvre.

Gepubliceerd door Beheerder om 17 december 2005 10:48