« Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer 2006 | Hoofdpagina | Herdenking Frans Wolters »

11 februari 2006

Leeszaterdag

De nieuwe week begint eigenlijk al op zaterdag. Vol goede moed begin ik aan de vele stukken die ik weer mee naar huis heb genomen. Ondertussen houden de kranten mij gefocust op de nu al meer dan een week aanhoudende publiciteit rondom de Deense cartoons. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. De vrijheid van meningsuiting en godsdienst is in dit land, en in de meeste andere Europese landen, in de grondwet geregeld. Tegelijkertijd zijn onze uitingen in woord, beeld en geschrift na de oorlog veranderd. In de zestiger jaren was niet mogelijk wat nu mogelijk is. Ik zie daarvan de excessen op onze scholen, waar pesten onder het mom van ‘je mag je vrij uiten’ heel gewoon is geworden. Iedereen heeft een mening en je mag bij voorbaat iemand krenken. Aan de andere kant zie ik heus wel waar het toe kan leiden als er vormen van zelfcensuur gaan ontstaan. Daarvoor is teveel ‘leergeld’ betaald onder nazi- en communistische regimes. De enige oplossing is het tot stand brengen van democratische samenlevingen in die delen van de wereld waar beperkte opvattingen leven over de vrijheid van meningsuiting.

Splitsing energiebedrijven
Een opinieartikel van Frits Bolkestein spreekt mij erg aan. Het gaat over de voorgenomen splitsing van energiebedrijven. Dit wetsvoorstel is aanstaande maandag de hele dag aan de orde in de Tweede Kamer. Ik vind het al langer een onverstandig plan van minister Brinkhorst en het Kabinet, en dat vindt Frits Bolkestein ook. De splitsingswet is in een ander daglicht komen te staan na de aanhoudende energiecrisissen in de wereld. Niet voor niets ontstaat er, ook in de milieuhoek, steeds meer ruimte om de discussie over kernenergie nieuw leven in te blazen. Enkele maanden geleden zagen we bij het sneeuwdebacle in Haaksberegen hoe kwetsbaar we zijn geworden. En enkele weken daarna werd bijna heel Europa betrokken in de politieke strijd over de gasleveranties van Rusland aan de Oekraïne. Energiebeleid staat, naast de bestrijding van terrorisme, zeer hoog op de internationale politieke agenda. En juist in deze periode gaat Nederland als eerste land in Europa splitsen en de daarmee toch al kleine energiemaatschappijen in Nederland verzwakken. Essent is bijvoorbeeld twintigmaal kleiner dan haar Duitse buurgenoot RWW, die hongerig zit te wachten op de splitsing. Het gaat bovendien ten koste van veel werkgelegenheid en de kosten voor de consument worden hoger, zo tonen de rapporten van accountants aan. Energiebedrijven in Nederland behoren eerst te clusteren en samen te werken met andere bedrijven en kennisinstellingen alvorens deze uitverkoop überhaupt aan de orde komt. Bovendien gaat het om de waarde van de aandelen die in provincie- en gemeentehanden zijn. Geld van de burgers dus. Essent, Nuon en anderen zouden eerst moeten fuseren, zodat zij daarna misschien een vuist(je) kunnen maken naar de grote jongens in Europa.

Buitenlandse werknemers
Al vele jaren volg ik de discussie over de positie van buitenlandse werknemers in Nederland. Vorige week sprak ik met een grote Nederlandse vervoerder die er eveneens over dacht een deel van zijn bedrijvigheid in Oost-Europese landen te gaan ontwikkelen. Inmiddels zijn duizenden Polen (maar ook Tsjechen en Slowenen) in Nederland actief. Zij mogen, ondanks het feit dat deze landen volwaardig lid zijn geworden van de Europese Unie, alleen met een Duits paspoort of met een tewerkstellingsvergunning in Nederland werken. Nederlandse bedrijven kunnen in de nieuwe EU-lidstaten wél voluit en zonder belemmeringen investeren.

Staatssecretaris Rutte heeft twee jaar geleden, gesteund door de Tweede Kamer, de Nederlandse grenzen voor buitenlandse werknemers nog een tijdje dicht weten te houden. Rutte was bang overstroomd te worden met Polen en het zou economisch slecht zijn voor ons land. Achteraf heeft Eurocommissaris Vladimir Spitla aangetoond dat deze argumenten niet steekhoudend zijn. In de Noord-Limburgse primaire sector weet men dat al jaren. Daar is al veel gebeurd aan de verbetering van de sociale positie van de buitenlandse werknemers (CAO-loon, adequate huisvesting en gemeentelijke controle). Bovendien moeten ondernemers vaak een beroep doen op snel- en hardwerkende flexwerkers terwijl de regionale arbeidsmarkt in Nederland veelal inflexibel is. Daardoor is het heel moeilijk eigen mensen aan de slag te krijgen.

Gepubliceerd door Beheerder om 11 februari 2006 14:48