« Nieuwjaarsdag | Hoofdpagina | Kabinetsformatie »

02 januari 2007

Nieuwjaarsreceptie

Eerste werkdag in het nieuwe jaar… nou ja werkdag: vele beste wensen ontvangen en uitgedeeld aan naaste medewerkers, collega-bestuurders en zomaar voorbijgangers. Het ambtelijk apparaat maakt zich op voor het traditionele avondje 'stappen in Maastricht'. Veel optimistische voorspellingen sla ik in mij op, maar ik kan ook niet voldoende resistentie opbouwen tegen de somberaars: 'het loopt desastreus af in Irak, zeker na de uitvoering van de doodstraf op Saddam Hoessein', de sombere voorspellingen van Al Gore in zijn film ‘An Incovenient Truth’. Hopelijk leiden deze voorspellingen er juist toe dat de wereld wakker wordt geschud en voldoende energie weet op te brengen zodat het met het klimaat en met het Midden-Oosten de goede kant op gaat.

Grote drukte op de traditionele Nieuwjaarsreceptie in de late namiddag. Meer dan drie uur wordt de uiterste aandacht van mij en mijn echtgenote gevergd. Vele mensen drukken mij de hand met speciale verzoeken, die ik tracht te onthouden. Na afloop blijkt dat dit ijdele hoop is. Ik ga ervan uit dat deze verzoeken de komende dagen per telefoon worden herhaald. Ik sta versteld van de drukte en de wijze waarop velen hun netwerk proberen te vergroten tijdens deze ontvangst. De vergelijking met een bijenkorf is gemakkelijk gemaakt.

Ik begin mijn nieuwjaarsrede met enkele woorden uit de inhuldigingstoespraak van Hare Majesteit de Koningin: “Als vandaag de dag iets zeker is, dan is het een gevoel van onzekerheid”. Het is een stelling die niets aan actualiteit heeft ingeboet. Onze samenleving heeft heden ten dage, misschien wel meer dan ooit, behoefte aan zekerheid en stabiliteit.
Zekerheid en stabiliteit schep je met een solide financieel beleid, gekoppeld aan een sociale investeringsagenda. Dat is ongetwijfeld ook in Limburg van belang. We moeten daarbij blijven inzetten op de Versnellingsagenda. Structuurversterkende impulsen blijven noodzakelijk om meer Limburgers langer aan de slag te houden.

Hoewel een bloeiende economie zeker bijdraagt aan bestaanszekerheid en stabiliteit, is de economische ontwikkeling alleen niet zaligmakend. Een stabiele samenleving begint bij de kiem, bij een veilige leefomgeving voor onze jeugd, een actueel onderwerp. Er is meer gezin en meer gezag nodig. Er is een roep hoorbaar om sneller ingrijpen bij ouders die kinderen verwaarlozen. Maar er is eveneens een roep van ouders die verzeild raken in een labyrint van hulpverlenende en over elkaar heen buitelende instanties. Je ziet de problematiek aanzwellen en het antwoord is steeds dat er hervormd moet worden, geherstructureerd, met als doel laagdrempeliger te worden. En naar mijn opvatting leidt dit vaak weer tot versterking van de instituties in plaats van dat de hulp dichter bij de thuiscirkels komt. Er is sprake van een versnippering van verantwoordelijkheden die het mogelijk maakt dat velen zich verschansen achter eigen taak en opdracht. Op nationaal niveau dient deze gordiaanse knoop te worden doorgehakt, zodat de provincies optimaler hun werk kunnen blijven doen. Ontschotting van verantwoordelijkheden is beslist een eerste vereiste, gekoppeld aan een systeem van vroegtijdige signalering. Ik zou willen zeggen tegen Balkenende, Bos en Rouvoet: geef nu eens echt prioriteit aan de jeugdzorg; het gaat immers over de toekomst van Nederland.

Bij een nieuwe regering ga ik uit van voldoende aandacht voor de regio’s, ook in het regeerakkoord. Als het gaat over de toenemende vergrijzing in Nederland, dan kunnen er toch verdiepingsslagen worden doorgevoerd in regio’s waar de vergrijzing het eerst om zich heen grijpt. Experimentele combinaties op het vlak van wonen en zorg is met name een taak waar lokale en regionale overheden in samenwerking met maatschappelijke instellingen het voortouw in kunnen nemen. Een nieuw regeerakkoord moet het mogelijk maken dat Limburg zich in zijn internationale context in een rap tempo verder ontwikkelt. We willen concrete resultaten boeken in het grensoverschrijdend samenwerken en we willen ons als Provincie een daadkrachtig regionaal leider tonen om daarmee onze ambities te kunnen waarmaken, desnoods dwars door de gevestigde bestuurlijke structuren heen en ook samen met private partijen en instellingen.

Na afloop van mijn toespraak zijn er natuurlijk de gebruikelijke persmomenten en aan het einde van de dag heb ik de voor mij eerste(!) afzakkers genoten met enkele collega-bestuurders in Hotel Beaumont.

Gepubliceerd door Beheerder om 02 januari 2007 08:54