« september 2009 | Hoofdpagina | november 2009 »

31 oktober 2009

Week van de herfstvakantie

Vakanties zijn er voor reflecties. Vreemd dat je zo gewend raakt aan de talloze impulsen van informatie, dat je, al na een weekend je daarvan afsluitend, stiekem weer op zoek gaat. Hoe loopt het af met het DSB-onderzoek en de betrokkenheid van enkele gerenommeerde bestuurders? Wat heeft premier Balkenende in Japan bereikt, waar hij een bezoek bracht aan de CEO van Mitsubishi, de heer Masuto. Gelukkig is er aandacht in de media voor zijn presentatie van een nieuwe Océ-copier in het land van de rijzende zon.
Iedere week heeft recht op zijn eigen hype. De vorige week stond in het teken van de teloorgang van Scheringa en zijn DSB-bank. Vreemd eigenlijk dat het zo plotsklaps gedaan was met zijn imperium, terwijl heel Nederland al jaren wist dat de rentes voor geleend en gespaard geld te hoog waren. Al jaren kon je geen radiogids (van publieke omroepen!) openslaan of je werd geconfronteerd met ‘Scheringa-producten’. Iedereen wist toch van de hoed en de rand? Ik ben benieuwd of het onderzoek dat door het Kabinet is aangekondigd ook hier aandacht aan besteed.
De tijd werd deze week achteruit gezet. Den Haag stond deze week slechts stil bij de vraag ‘of Balkenende nu wel of niet vertrekt naar Brussel’. Naarmate de week vordert, wordt bijna als vanzelfsprekend aangenomen dat hij de eerste vaste voorzitter van de Europese Raad gaat worden. En wordt Maxime Verhagen al als opvolger getipt. Sommige kranten maken er zelfs melding van dat Camiel Eurlings dan fractievoorzitter zal worden en Pieter van Geel vertrekt naar Brussel, als nieuwe Eurocommissaris. Over het hoofd ziende dat Camiel Eurlings ook als zou hij willen, dat helemaal niet kan worden vanwege het feit dat hij niet meegedaan heeft aan de vorige Tweede Kamerverkiezingen. Overigens ben ik nog steeds ervan overtuigd dat de kansen van de Luxemburgse premier, Jean-Claude Juncker, niet verkeken zijn. Misschien dat een derde op de finish half november met de eer gaat strijken. In het verleden hebben zich vaker verrassende ontwikkelingen voorgedaan bij Brusselse posten.
Tijd om te lezen, Marc Chavannes ´Niemand regeert´, en Peter Middendorp ´Lange Poten´ lagen op de plank en bevestigen de indruk van velen dat er iets mis is onder de Haagse kaasstolp.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 08:38 am

16 oktober 2009

Limburg Tour: U-Center, Steunpunt Mantelzorg, Ronald McDonaldhuis

Minister Klink heeft stappen gezet om privé-klinieken in bepaalde specialismen toe te laten. Te waarderen en te certificeren. Maak kennis met de vernieuwende werkwijze van U-Center te Epen. Kliniek met intensieve, kortdurende behandeling van mensen met psychische problemen. Zoekt samenwerking met Universiteit Maastricht. U-Center biedt plaats aan 50 patiënten die kampen met verslaving, depressie, burn-out, etc. Elementen van aanpak uit Duitsland en Engeland hebben model gestaan. Op zoek naar balans tussen hoofd en hart, de patiënt centraal. Minimum aan bureaucratie en anonimiteit. Directe, mensgerichte aanpak. Medewerkers en directie kijken uit naar een veelbelovende en uitdagende toekomst. Een alliantie tussen commercie en medische kennis is op deze mooie plek in Epen succesvol in ontwikkeling.
De mantelzorg behoort een markante positie in te nemen in de eerste lijn. Vanzelfsprekend, maar helaas is het niet zo ver. Obstakels worden bewust of onbewust opgeworpen. Samenwerking is van belang en juist voor de mantelzorger en de patiënt zo wenselijk. Maarliefst 12% van de beroepsbevolking is mantelzorger. Vaak met een dubbele belasting van zorg en werk geconfronteerd. ‘Regel-stress’ is vaak de laatste druppel van de overlopende emmer. Ik krijg hier op een indringende wijze mee te maken bij het Steunpunt Mantelzorg in Maastricht. Een mantelzorger in gevecht met zichzelf. Een noodsignaal van overbelasting en ontregeling van een persoonlijk leven. Gebrek aan sociale contacten gekoppeld aan een extreem hoog verantwoordelijkheidsgevoel maakt emoties los. Gelukkig dat het steunpunt haar aanbod verbreedt en aan de weg timmert. Gelukkig dat mantelzorgers de laatste jaren gewaardeerd worden met een ‘mantelzorgcompliment’. Verbijstering dat deze waardering weer wordt overladen met een berg bureaucratie.
Het Ronald McDonald Huis hoort na 12 jaar inmiddels bij Maastricht. Schakel tussen Academisch Ziekenhuis en ouders en gezinsleden van kinderen die een zware behandeling ondergaan. Biedt een ‘thuis ver van huis’. Gezinssituatie wordt daardoor niet ontwricht. Bespeur hartelijke steun van huismanagement en 50 vrijwilligers. Lotgenotencontact is belangrijk bij gesprekken over de essentie van het leven. De 16 Huizen in Nederland leveren mantelzorg ‘avant la lettre’. Raak aan tafel aan de praat over ‘omnivore’ functie van huismanagement: zorgend, afstand houdend, deelgenoot van vaak trieste gebeurtenissen. Makelaar naar marktpartijen om exploitatie rond te krijgen. Begrijpelijk dat zo velen zich betrokken voelen bij dit wereldconcept.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 03:11 pm

15 oktober 2009

Limburg Tour: Hoogstaete en Adelante

Honderden mensen in zorg die ik deze dagen ontmoet laten mij niet los. Zorgen om de zorg overheersen. Wordt ware menselijkheid in zorg niet te veel verdrongen? Heeft de samenleving niet een te technisch beeld van de zorg? Gebaseerd op door media uitvergrote incidenten. En is technologie in de zorg niet te dominant aanwezig? Het raadsel van de toename van zorgtekorten houdt ons in alle gesprekken bezig. Dat zorg aan patiënten noodgedwongen afneemt en bureaucratie toeneemt. Er verhardingen optreden in de relatie patiënt–zorgaanbieders. Productiestijging in zorg kent grenzen. Hoe meer claims op tijd, hoe meer spanning er ontstaat, krijg ik vanochtend mee in Hoogstaete (Sittard). Tijd is niet te maken. De gedachte dat een rijke samenleving daardoor eenzaam in contacten wordt blijft hangen. En dat menselijkheid van hart en ziel misschien op achtergrond raakt. De schaal van zorg creëert beleid t.b.v. beheersbaarheid en doelmatigheid. Kleinschaligheid daarbinnen moet zorgen voor de menselijke maat. De zorgparadox van deze tijd. Hoogstaete is een modern complex dat kwaliteit levert van wonen en werken, voor jong en oud. Met een Hof van Onthaasting. Een groene en gevarieerde parkomgeving. Een zorgcomplex midden in een dynamische woonwijk. Een uitgekiend scenario. Alle lof voor medewerkers en management van Orbis Hoogstaete.
Op weg naar Adelante (Hoensbroek), landelijke topinstelling. Kerntaken: revalidatie, audiologie, speciaal onderwijs en arbeidsintegratie. 800 (!) medewerkers die volwassenen en kinderen ondersteunen bij aangeboren aandoening, ongevallen. Adelante is de nieuwe naam voor de 40 jaar geleden gestichte Lucasklinieken. Indrukwekkende specialistische functies en topklinische speerpunten die in de Limburgse beeldvorming best opgelicht mogen worden. Ik spreek met revalidatieartsen en therapeuten, maar ook met patiënten met hersenletsel, chronische ziekten, dwarslaesie, amputaties. Hoe zeer in ogen van buitenstaanders beelden bestaan van patiënten die ‘niets meer kunnen’. Maar juist vanuit ziekte motivatie vinden te vechten en volwaardig te re-integreren in samenleving. Niet bij de pakken neerzitten. Het lijkt op topsport hoe veel patiënten aan herstel werken. Oud en jong. Vele reflecties, vele indrukken, vele nieuwe ideeën doe ik op. Het wordt tijd dat minister van Volksgezondheid Adelante bezoekt en ook woordvoerders in Tweede Kamer. Ik ga me hier sterk voor maken.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 11:29 am

14 oktober 2009

Limburg tour: Laurentius, Hornerheide en Martinus

‘Laurentius, denken vanuit de patiënt, nu en in de toekomst’. Het onthaal door de directeur van het ziekenhuis in Roermond. Op vele zorglocaties deze week wordt gebouwd aan de toekomst. Ook hier. Kleine ingrepen zoals op de poli dermatologie. Grote ingrepen door vernieuwbouw. ‘Joint Care’ laat zien dat heup- en knieoperaties (ook) in Roermond efficiënt plaatsvinden. Aanschouw met interesse de vooruitgang in nierdialyse. Al doende leer ik iets over moderne ziekenhuiszorg. Dat geldt ook voor de meiden van de leerwerkplaats A3 die de ideale leerschool opdoen. Sta natuurlijk stil bij noodzakelijke samenwerking tussen ziekenhuizen. Functiedifferentiatie en de marktwerking in de ziekenhuiszorg. Dit prijkt gelukkig wekelijks op agenda vergadering management.
‘Care Village Hornerheide’ laat zien dat dementie en kleinschaligheid bij elkaar passen. Het voelt als thuis. Warm, veilig, herkenbaar, vrij, familiair. Het bereiden en nuttigen van maaltijden, voorbeelden van bindmiddel, zoals in normale gezinssituatie. Het in 1921 gestichte sanatorium is voedingsbodem voor innovatieve ontwikkeling. Project CIRO, gespecialiseerd in conditieverbetering van mensen met longaandoening, inspireert. Te meer omdat men meer diepte zoekt met Academisch Ziekenhuis Maastricht. CIRO ontwikkelt zich tot ‘open campus’ in bundeling van vakkennis over chronische ziekten. Patiënten hebben hun voordeel. De rust van het sanatorium van weleer maakt plaats voor meer fysieke inspanningen bij patiënten. De wetenschap verlegt hier grenzen.
‘Uw welbevinden, daar draait alles om’. Een intensief en hoogstaand rondetafelgesprek in verpleeghuis St. Martinus in Weert, met directie, verpleging, zorgcoördinatoren, activiteitenbegeleiders, vrijwilligers, cliëntenraad. Alles draait om het wel en wee in het pas heropende verpleeghuis. Om maatschappelijke dilemma’s die zich in de verpleeghuiszorg aandienen. Dementie die als sluipende aandoening moeilijk te accepteren is voor alle betrokkenen. Revalidatie die soms de nodige spanning oplevert in de zorg voor goede borging bij vertrek naar huis of elders. Specifieke zorg die in een verpleeghuis niet altijd gepaard gaat met voldoende portie aandacht wegens krappe budgetten. Soms onbegrepen reacties bij familieleden van zorgvragers daarover. Ben overtuigd van visie bij alle betrokkenen die werken aan kwaliteit van menselijk leven. Veel invoelingsvermogen bij medewerkers. Zorg wordt hier met hoge waardenstandaard aangeboden.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 11:18 am

13 oktober 2009

Limburg Tour: "Gaer Gedaon" en Toon Hermanshuis

“Leven in het dorp�. Motto van de regio Helden om bestaande schuttingen tussen wonen, welzijn en zorg af te breken en bijvoorbeeld senioren langer zelfstandig te laten wonen. Instituties te ontmantelen en mantelzorg extra te stimuleren. Bezoek nieuwe multifunctionele voorziening Kerkeböske waar jong en oud zich al in de vroege ochtend treffen. Bewegen voor jong en oud, draaischijf voor de zorg. Dagvoorziening voor ouderen, internetcafé, huiskamerprojecten en recreatieve activiteiten onder één dak. Aanpak van onderop van Heldense samenleving. Ontmoet geen wirwar van instituties. “Samen zijn we Helden� is het motto. Kracht van inhoud en proces van dagvoorziening van ouderen raakt de essentie dat iedereen kan deelnemen aan de samenleving.
Indruk maakt de boodschappendienst “Gaer Gedaon�. Initiatief van plaatselijke mantelzorg en Bouwens van der Boijecollege. VMBO-leerlingen die een jaarlang boodschappen doen voor ouderen. Een vorm van maatschappelijke stage, een andere manier van leren. Leerlingen die bewust worden van wat ze kunnen betekenen voor anderen in hun omgeving en zo voortijdig zorgvaardigheden ontwikkelen. Best practices op het gebied van buurtinitiatieven waarbij jongeren betrokken zijn. Samen grenzen verleggen. Gouden driehoek van samenwerking tussen overheid, mensen in het dorp en maatschappelijke partners.
Anno 2009 telt Limburg vier Toon Hermans Huizen (THH): in Venlo, Sittard, Heerlen en Maastricht. Bezoek THH in Sittard op steenworp afstand van geboorteplek Toon. Inloophuis voor mensen met kanker of kanker in hun omgeving. Zij kunnen hier praten, schilderen, mediteren, lezen en koken. Informatie met lotgenoten delend. Kracht kunnen opdoen om verder te gaan. Bestuur, directeur en vele vrijwilligers doen hun best om mij een compleet beeld van hun werk te geven. Betrokkenheid is groot en menselijk. Zijn blij dat de provincie het THH ondersteunt om deskundigheid te bevorderen. Dring aan op meer samenwerking tussen de Huizen in Limburg om tot gezamenlijke plannen te komen. Voel sfeer van veiligheid en geborgenheid bij mensen waarmee ik spreek. Motivatie is groot om voor jong en oud iets te betekenen. Verbindingen tussen professionals van ziekenhuizen en de Huizen kunnen beter. Met name opvang na ‘slechtnieuwsgesprekken’. Het THH kan veel mensen helpen een zware ziekte dragelijk te maken.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 03:23 pm

12 oktober 2009

Limburg tour in teken van de zorg

De hele week bezoek ik Limburgse instellingen en (vrijwilligers)initiatieven op het gebied van de zorg. Ik doe dat om zo een actueel beeld te krijgen van de zorg die in Limburg geboden wordt.
Met zo’n Limburg tour ben in in 2007 begonnen. Ik maakte toen een wandeltocht door Limburg, in tien etappes van noord naar zuid, om met mensen uit alle geledingen van de Limburgse samenleving te spreken over de problemen waar zij tegen aan lopen en over de kansen die zij voor Limburg zien. Vorig jaar trok ik in het najaar wijken en dorpen in om zo Limburg tot in haar haarvaten op te zoeken. En nu dan de zorg.
Gistermiddag gestart bij Franciscusoord, Valkenburg. Kinderartsen van Heerlen en Maastricht starten een initiatief om focus aan te brengen in de zorg van kinderen met diabetes. Chronische ziekte bij kinderen nr. 1! Groei 5% per jaar. Negatief gevolg van onze leefstijl. Schrik hiervan en waardeer alliantie zeer. Opmaat naar meer samenwerking in de Zuid-Limburgse zorg?
Maandag vroeg uit de veren richting Reuver, de wijk Bösdael, met verschillende zorgvormen van Zorggroep Noord- en Midden-Limburg. Met 45.000 cliënten, duizenden medewerkers en vrijwilligers. Meer dan 200 miljoen omzet. Spreek met directie en ondernemingsraad over professionalisering bestuursstructuur en versterking toezicht op directie. Over innovaties in de (thuis)zorg. De Limburger wordt afhankelijker van mantelzorg en particuliere hulp. Kosten collectieve zorg kennen grenzen. Technologie is gedeeltelijk in staat deze grenzen te verleggen. Verrast hoe de Zorggroep intramurale transities organiseert en zoekt naar nieuw evenwicht tussen collectieve en eigen verantwoordelijkheden. Naast mantelzorgers zal ook de druk op de professionele (thuis)zorg toenemen vanwege efficiencyslagen.
Kiezen voor hospice is erkennen dat het leven eindig is. Bezoek Hospice Zenit in Venray begin van de middag. Initiatief met 120 vrijwilligers. Nemen dagelijks werk voor hun rekening voor mensen die terminaal zijn, palliatieve zorg nodig hebben. Bestrijden van pijn is de verplegende essentie. Vrijwilligers verzorgen, scheppen sfeer, koken maaltijden, werken in de tuin, doen boodschappen. Mijn hart wordt geraakt. Hospices maken verrassende ontwikkeling door. Velen weten de weg naar stervensbegeleiding op deze wijze te vinden. Kom onder de indruk van voldoening die vrijwilligers en professionals aan deze zorg overhouden. Bezieling is groot, werkdruk wordt niet gevoeld. Hart en ziel zijn dus toch belangrijker dan ratio en efficiency. Bij welke zorg dan ook.
De Zonnebloem in Sevenum daarna bezocht. Standplaats Kronenberg voor pauze tijdens Herfstrit. Honderd betrokkenen bij het werk van de Zonnebloem wachten mij op. Fantastische club van vrijwilligers die een positieve bijdrage levert aan het leven van ouderen, gehandicapten en zieke mensen. Sociale uitsluiting komt bij deze groep veel voor. Fijn dat vrijwilligers zich aangetrokken voelen tot dit werk.




De Zonnebloem: meer dan 1 mln. huisbezoeken per jaar, meer dan 40.000 vrijwilligers, een sterk merk. De Zonnebloem, mensen zien persoonlijk contact als dé kernactiviteit. Als tegenhanger van de vaak door hoge werkdruk verminderde aandacht in de professionele zorg. Ik reis met een hartverwarmend gevoel terug naar Maastricht. (12-10-09)

Gepubliceerd door Léon Frissen om 12:46 pm

09 oktober 2009

Bijdrage L.J.P.M. Frissen inzake zijn verantwoording aan Provinciale Staten over het dossier Sporting Limburg

Het voelde als een ontlading toen Roda voorbije zomer won van Cambuur. Aan een bizar seizoen kwam een einde. Eind goed, al goed in Kerkrade. De wedstrijd gespeeld, analyses niet nodig. Het stemde gelukkig.

Enkele weken daarna blijkt Fortuna na gerechtelijke tussenkomst in staat alsnog een licentie los te peuteren. Het geluk bij de supporters spatte er van af. Bij beide clubs kwamen krachten los om met volle energie aan een nieuwe toekomst te werken.

De wedstrijd van Sporting Limburg is gespeeld. De analyses over hòe gespeeld is blijven tot vandaag divergeren. De gemoederen bezighouden. Er wordt zwart-wit gedacht. De wereld wordt ingedeeld in goed en fout. Ik verwijt dat niemand. Laat staan dat ik een veer op mijn eigen tooi wil zetten om gelijk te halen. Blijft over een murw gebeukt gevoel over een verloren wedstrijd. Omdat er geen nieuwe komt, geen revanche.

Werkelijkheden van anderen over het verslag van deze wedstrijd wil ik niet aan de orde stellen, het is als de herhaling en nog eens de herhaling op televisie van een sporter die wel of niet een overtreding heeft begaan.
En de analytici van mening blijven verschillen of het er wel een was.
Ik wil wel in het kort verslag doen van mijn werkelijkheid.

Mijn conclusie is dat een herwaardering van de regionale omgeving, te beginnen met betaald voetbal, een brug te ver was. Niet voor de Stuurgroep, met alle respect en waardering, niet voor mij. Wel voor supporters van de beide clubs. Ook daar heb ik respect voor, voorzover dat niet gepaard ging met de bedreigingen die het hart van enkele thuiscirkels raakten. Ik heb getracht partijen bij elkaar te brengen, mijn nek uitgestoken, gekozen voor een onorthodoxe aanpak. Dat werd door Provinciale Staten van mij gevraagd bij de aanvaarding van mijn functie in 2005.

Het College van GS maakte zich sterk voor het faciliteren van een fusieproces. Wellicht een proces dat model zou kunnen staan voor meer samenwerking in de zorg, het wonen, de cultuur en het onderwijs in Zuid-Limburg. Stijn Huijts voerde onlangs een pleidooi voor een FC Limburg van de kunstmusea. Wiel Aretz werkte in 2008 zijn droom Zuidstad uit. Naar ik begrijp zitten Hogescholen en Universiteiten in Zuid-Limburg met méér focus aan de ronde tafel. Orbis, Atrium en AZM zien nu meer nut en noodzaak van meer samenwerking dan een jaar geleden.

Provinciale Staten gaven mij een duidelijke opdracht mee. Niet alleen om op de winkel te passen, maar ontwikkelingen aan te jagen waar Limburg profijt bij heeft. Te enthousiasmeren, te stimuleren, te regisseren. ‘Om kansen te verzilveren mag de gouverneur een onorthodoxe aanpak niet uit de weg gaan’ (profielschets). Deze aanpak kan niet betekenen dat je als gouverneur op eigen houtje miljoenen kunt toezeggen.

Ik ken mijn plek en de staatkundige verhoudingen. Het budgetrecht is een onvervreemdbaar recht. Dat recht ligt bij Provinciale Staten. Gedurende het proces was ik geen solist. Ik wist mij steeds verzekerd van de steun van het voltallige college. Het waren dan ook GS die desgevraagd Provinciale Staten informeerden als de formele uiting van collegiaal bestuur. Mijn overtuiging blijft dat er gehandeld is binnen de staatsrechtelijke kaders.
En deze overtuiging kan mij niemand afnemen. En ook mijn overtuiging niet dat ik naar eer en geweten gehandeld heb in een constructief proces waar vele partijen, met name de Stuurgroep, met hart en ziel bij betrokken raakten. Om een àndere zienswijze te delen. Ik heb géén politieke druk uitgeoefend op statenfracties of statenleden. Natuurlijk heb ik met velen in de loop van het proces gesproken binnen en buiten het politieke krachtenveld. Behalve van de SP-fractie heb ik bovendien geen formele signalen ontvangen van: “Frissen stop daar nu mee, een eventuele fusie kan niet op onze steun rekenen�. En natuurlijk was er begrijpelijke weerstand bij supporters, die soms ontaardde in bizarre taferelen die velen hebben aangegrepen. De feiten van het fusieproces dat maanden in beslag heeft genomen zijn terug te vinden in het onderzoeksrapport van de Unit Control. Aan deze waarheidsvinding wordt her en der getwijfeld. Twijfel die ik echter ten zéérste betreur. Ook vanwege het respect voor de professionaliteit van de onderzoekers.

Dieper ingaande op het fusieproces en de rol van GS daarin spitst het zich toe op de overtuiging dat een gezonde BVO in de eredivisie één van de voertuigen kón zijn voor nieuwe economische impulsen in de regio en de regiobranding. Al eerder hadden provinciale besturen daar een rol in gespeeld. Topvoetbal als onderdeel van regiobranding, zoals dat bij Pinkpop en André Rieu het geval is, of bij het onlangs behaalde succes van het binnenhalen van de organisatie van het WK-wielrennen 2012. Of in Noord-Limburg bij de organisatie van de Floriade 2012.

Bovendien overtuigde mij de KNVB van de noodzaak, bij monde van de heer Henk Kesler op 20 oktober 2008 in Roermond. Nu een jaar geleden werd daartoe een Stuurgroep ingesteld, met de volledige medewerking van de besturen van beide clubs en de KNVB. De clubs hadden de lead.
Zij moesten het zelf willen, was ons devies. De wil werd door de clubs tot uitdrukking gebracht in een intentieverklaring
(3 november 2008). Zij erkenden publiekelijk dat de afgrond dreigde.

Om gezond financieel draagvlak te creëren, stelden wij de voorwaarden van schuldsanering met partners in de regio en participatie van het Limburgse bedrijfsleven. Een adequate en transparante governance structuur van een nieuwe Betaald Voetbal Organisatie is doorlopend aan de orde geweest. De basishouding bij het bedrijfsleven was positief. Ook door hen werd de voorwaarde van schuldsanering bij beide clubs overgenomen. De houding van het bedrijfsleven kon echter niet per direct verzilverd worden. Tegen de achtergrond van de financieel-economische malaise in de markt. En, bij stakeholders in Sittard-Geleen bleek in het voorjaar van 2009 geen ambitie aanwezig te zijn een schuldsanering bij Fortuna-Sittard door te voeren. Over gemeentegrenzen heenkijken bleek aldaar een stap te ver. Soevereiniteit in eigen kring delen met anderen ook.

In eerste instantie gingen ook de voeten in de aarde bij de aandeelhouders van Roda. De tussenkomst van de gemeenteraad van Kerkrade, na een dreigend faillissement bij Roda, zorgde aldaar dat er voldaan werd aan de provinciale voorwaarde van schuldsanering.

De bestuurders van Roda in wisselende samenstelling in de Stuurgroep vertegenwoordigd zaten constructief in dit gedeelte van het proces. Fortuna’s situatie bleef uitzichtloos en daar werd steeds door adviseurs van de KNVB binnen de Stuurgroep op gewezen. De veiligheid van bestuurders komt in gevaar. Mensen die met hart en ziel betrokken waren bij het fusieproces haken af. De druk van buitenstaanders wordt opgevoerd om te ageren tegen fusie. Het constructieve proces komt tevens onder druk te staan omdat het einde van het sportieve seizoen in zicht is. De voorbereidingen van het nieuwe seizoen dienen zich aan. Spijkers met koppen moeten worden geslagen. Tijdsdruk en emoties van het publiek gaan een nadrukkelijke rol spelen.

Door de aarzelende houding van partijen die betrokken zijn bij de schuldsanering in Sittard-Geleen en de positieve grondhouding bij het bedrijfsleven op de langere termijn, maar niet op de korte termijn, wordt het uiterste gevraagd van de Stuurgroep en adviseurs om uit deze impasse te komen. De bekende loopplankfinanciering komt daarbij aan bod. Natuurlijk is daarover meegedacht, natuurlijk zijn daar gesprekken over geweest.

En natuurlijk is het bitter voor de Stuurgroep en voor mij dat een ultieme inspanning om er uit te komen niet tot een positieve beslissing bij GS leidde, omdat niet aan gestelde voorwaarden was voldaan. Oók omdat duidelijk bleek dat er in het spoeddebat in Provinciale Staten op 3 april 2009 geen gevoel was bij wélke financieringsvorm dan ook.
De onderzoeken van de Stuurgroep wijzen uiteindelijk uit, dat een fusieclub in de aanloop van een nieuwe start extra gelden nodig heeft. Maar schuldsanering en de helpende hand van partijen was voor ons steeds een conditio sine qua non. En het uitgangspunt is dat Provinciale Staten uiteindelijk daarover beslist. Het meegaan met de gedachte van de loopplank was voor GS niet het probleem, maar het niet voldoen aan de schuldsanering.

Ultimo maart komt alles in een stroomversnelling. De stuurgroep treedt naar buiten. Een nieuwe club met elan als de Provincie in navolging van overheden elders de loopplank van financiering uitlegt. Maar het probleem van een maatschappelijk verantwoorde schuldsanering bij Fortuna blijft overeind. Schulden worden niet gesaneerd, maar slechts geparkeerd. Van een formele fusie is in dat geval dan ook geen sprake. Ook de Stuurgroep constateert blijkens haar verslag, zo lees ik in het onderzoeksrapport, dat niet voldaan kan worden aan de door ons gestelde randvoorwaarden. En bedrijven blijken voorlopig af te haken. Ook onze eigen toetsing in die dagen stemt niet vrolijk. GS stellen na ampel beraad besluitvorming uit. De Stuurgroep moet zelf beslissen of zij haar rapportage naar buiten brengt. Het dilemma dient zich in volle omvang aan. Wetende dat aan een aantal voorwaarden niet kan worden voldaan. Dat er verschillende agenda’s zijn. En dat spelers transfervrij dreigen te worden. Het politieke proces moet in deze context zijn beloop krijgen, zo vind ook ik.

Ik hoopte nog steeds op een open en eerlijk debat daarover met Provinciale Staten en, of de toekomst van het betaald voetbal een kans krijgt. Op de dinsdag na het debat in Provinciale Staten ziet het College geen reden om een positief besluit te nemen en van welke vorm van financiering af te zien. De conclusies van Unit Control spreken voor zich. Ik sla mij daarbij niet op de borst. Daarvoor is het effect van afketsen van de fusie te ernstig. Het heeft littekens veroorzaakt bij leden van de Stuurgroep, bij de clubs, bij mij. Ik hou er niet van zwart-wit te denken; in het indelen van deze wereld in goed en fout. Zoals gezegd blijft een murw, gebeukt gevoel over van een verloren wedstrijd. Een wedstrijd die niet overgespeeld kan worden. Blijft over dat de overtuiging er was van de noodzaak te komen tot samenwerking, tot fusie en de moedige en zuivere intenties van de bestuurlijke spelers in veld tot samenballing van krachten te komen.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 03:33 pm