« Limburg tour: Laurentius, Hornerheide en Martinus | Hoofdpagina | Limburg Tour: U-Center, Steunpunt Mantelzorg, Ronald McDonaldhuis »

15 oktober 2009

Limburg Tour: Hoogstaete en Adelante

Honderden mensen in zorg die ik deze dagen ontmoet laten mij niet los. Zorgen om de zorg overheersen. Wordt ware menselijkheid in zorg niet te veel verdrongen? Heeft de samenleving niet een te technisch beeld van de zorg? Gebaseerd op door media uitvergrote incidenten. En is technologie in de zorg niet te dominant aanwezig? Het raadsel van de toename van zorgtekorten houdt ons in alle gesprekken bezig. Dat zorg aan patiënten noodgedwongen afneemt en bureaucratie toeneemt. Er verhardingen optreden in de relatie patiënt–zorgaanbieders. Productiestijging in zorg kent grenzen. Hoe meer claims op tijd, hoe meer spanning er ontstaat, krijg ik vanochtend mee in Hoogstaete (Sittard). Tijd is niet te maken. De gedachte dat een rijke samenleving daardoor eenzaam in contacten wordt blijft hangen. En dat menselijkheid van hart en ziel misschien op achtergrond raakt. De schaal van zorg creëert beleid t.b.v. beheersbaarheid en doelmatigheid. Kleinschaligheid daarbinnen moet zorgen voor de menselijke maat. De zorgparadox van deze tijd. Hoogstaete is een modern complex dat kwaliteit levert van wonen en werken, voor jong en oud. Met een Hof van Onthaasting. Een groene en gevarieerde parkomgeving. Een zorgcomplex midden in een dynamische woonwijk. Een uitgekiend scenario. Alle lof voor medewerkers en management van Orbis Hoogstaete.
Op weg naar Adelante (Hoensbroek), landelijke topinstelling. Kerntaken: revalidatie, audiologie, speciaal onderwijs en arbeidsintegratie. 800 (!) medewerkers die volwassenen en kinderen ondersteunen bij aangeboren aandoening, ongevallen. Adelante is de nieuwe naam voor de 40 jaar geleden gestichte Lucasklinieken. Indrukwekkende specialistische functies en topklinische speerpunten die in de Limburgse beeldvorming best opgelicht mogen worden. Ik spreek met revalidatieartsen en therapeuten, maar ook met patiënten met hersenletsel, chronische ziekten, dwarslaesie, amputaties. Hoe zeer in ogen van buitenstaanders beelden bestaan van patiënten die ‘niets meer kunnen’. Maar juist vanuit ziekte motivatie vinden te vechten en volwaardig te re-integreren in samenleving. Niet bij de pakken neerzitten. Het lijkt op topsport hoe veel patiënten aan herstel werken. Oud en jong. Vele reflecties, vele indrukken, vele nieuwe ideeën doe ik op. Het wordt tijd dat minister van Volksgezondheid Adelante bezoekt en ook woordvoerders in Tweede Kamer. Ik ga me hier sterk voor maken.

Gepubliceerd door Léon Frissen om 15 oktober 2009 11:29